Κρυφή Εξομολόγηση

Τι συνέβη

Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισε, αλλά κάποια στιγμή η παρουσία της έγινε κάτι περισσότερο από μια απλή συνάντηση. Υπήρχε μια ηρεμία ανάμεσά μας, μια αίσθηση ότι βλέπαμε ο ένας τον άλλον πέρα από τα προφανή. Ήταν σαν να άνοιγε μια πόρτα που δεν είχα προσέξει πριν, μια πόρτα σε κάτι πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό. Κι όμως, όσο δυνατή ήταν η έλξη, άλλο τόσο υπήρχε μια αόρατη αντίσταση. Σαν να κρατούσε ο καθένας μας ένα κομμάτι του εαυτού του πίσω, φοβούμενος μήπως το βήμα προς τα εμπρός αλλάξει τα πάντα. Μιλούσαμε, γελούσαμε, πλησιάζαμε… αλλά πάντα υπήρχε εκείνη η μικρή απόσταση που κανείς δεν τολμούσε να διασχίσει. Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή ένταση, υπήρχε κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ. Ένα συναίσθημα που έμενε ανάμεσα στις λέξεις, σαν να περίμενε τη σωστή στιγμή για να φανερωθεί. Ίσως ήταν φόβος, ίσως ήταν προσδοκία, ίσως και τα δύο. Αλλά ήταν εκεί, σταθερό, σαν μια αλήθεια που δεν βρίσκει τον δρόμο να ειπωθεί. Αυτή είναι η ιστορία μου. Όχι τέλεια, όχι ολοκληρωμένη, αλλά αληθινή.